swieta

W fizyce trójwymiarowa przestrzeń jest tłem wszystkiego, co się w ogóle dzieje (zostawiamy na boku rozważania zwolenników teorii strun, którzy twierdzą, że prócz trzech oczywistych wymiarów przestrzeni istnieją jeszcze mikroskopijne wymiary dodatkowe) [patrz: Michael J. Duff „Powrót teorii strun"; Świat Nauki, kwiecień 1998]. Przestrzeń trójwymiarowa to taka, w której określając położenie punktu, trzeba podać trzy liczby. W pobliżu Ziemi na przykład takimi trzema liczbami mogą być długość i szerokość geograficzna oraz wysokość nad poziomem morza. W fizyce Newtona i tradycyjnej mechanice kwantowej trójwymiarowa przestrzeń, w której zachodzą wszelkie zdarzenia, jest ustalona i niezmienna. Natomiast w ogólnej teorii względności Einsteina przestrzeń staje się aktywnym uczestnikiem zdarzeń: odległość między dwoma punktami zależy od tego, ile w ich pobliżu znajduje się HENRI POINCARE wysunął w 1904 roku przypuszczenie, że każdy trójwymiarowy obiekt, któremu przysługuje jedna z własności sfery trójwymiarowej, można przekształcić w sferę trójwymiarową. Dowód tej hipotezy zabrał matematykom 99 lat. (Proszę zwrócić uwagę, że trójwymiarowa sfera nie jest prawdopodobnie tym, o czym czytelnik myśli).